Wykładowca spędza średnio kilkanaście godzin tygodniowo na przygotowaniu materiałów, sprawdzeniu prac i ocenianiu, a studenci i tak narzekają, że zajęcia są zbyt teoretyczne. To paradoks, który zna większość uczelni wyższych w Polsce. Gry symulacyjne i wirtualne przedsiębiorstwa pozwalają go rozwiązać: zamiast przekazywać wiedzę, studenci zaczynają jej doświadczać w bezpiecznym, cyfrowym środowisku, bez realnych konsekwencji finansowych.
Poniżej znajdziesz trzy konkretne modele wdrożenia symulacji biznesowych na uczelni, przetestowane na różnych typach zajęć, grupach liczących od kilkudziesięciu do ponad tysiąca studentów i kierunkach odległych od ekonomii.
Dlaczego symulacje biznesowe sprawdzają się na kierunkach nieekonomicznych?
Symulacje biznesowe to środowisko dydaktyczne, w którym studenci mogą zarządzać fikcyjną firmą: ustalają ceny, zatrudniają pracowników, planują budżet i reagują na zmiany rynkowe. Każda decyzja ma mierzalne konsekwencje, widoczne w raportach.
To podejście działa niezależnie od kierunku studiów. Student zarządzania w hotelarstwie, logistyki czy administracji publicznej uczy się tych samych kompetencji: myślenia systemowego, analizy danych i ponoszenia odpowiedzialności za decyzje zespołowe. Dla uczelni to też argument wizerunkowy, absolwent, który „prowadził firmę” przez semestr, jest lepiej przygotowany do wejścia na rynek pracy niż ten, który tylko słuchał wykładów.
3 modele wdrożenia symulacji biznesowych na uczelni
Model 1: Semestralny- integracja z programem nauczania
Dla kogo: studia dzienne, przedmioty takie jak zarządzanie strategiczne, przedsiębiorczość, zarządzanie w hotelarstwie.
Symulacja zostaje wpisana w istniejący przedmiot jako stały element zajęć – jedna runda odpowiada jednemu spotkaniu w tygodniu (typowo: 15 rund przez 15 tygodni). Studenci podejmują decyzje podczas zajęć lub jako praca domowa między sesjami.
Efekt dydaktyczny jest tu najgłębszy: uczestnicy obserwują długoterminowe skutki swoich wyborów strategicznych przez kilka miesięcy, uczą się korekty kursu i wyciągania wniosków z danych. Wykładowca zyskuje gotowe raporty do oceniania- bez żmudnego sprawdzania prac ręcznie.
Przykład wdrożenia: Politechnika Łódzka zintegrowała symulacje Revas z zajęciami, zapewniając studentom praktyczne doświadczenie zarządzania wirtualną firmą przez cały semestr.
Model 2: Elastyczny online – skalowalne nauczanie dla dużych grup
Dla kogo: uczelnie z dużymi rocznikami, studia MBA, nauczanie hybrydowe i zdalne.
Symulacja biznesowa online nie ma ograniczeń skali — działa tak samo sprawnie dla grupy 10 osób, jak i dla 1300 studentów jednocześnie. Prowadzący określa harmonogram (rundy dzienne, tygodniowe lub dwutygodniowe) i poziom wsparcia dydaktycznego. Studenci rywalizują ze sobą w rankingach lub mierzą się z zespołami generowanymi przez system.
Kluczowa zaleta: każdy uczestnik aktywnie podejmuje decyzje i otrzymuje automatyczną informację zwrotną — niezależnie od wielkości grupy. Zaangażowanie nie spada wraz ze skalą, bo mechanizmy rywalizacji i natychmiastowych wyników działają motywująco bez ingerencji wykładowcy.
Przykład wdrożenia: Miva Open University prowadzi dwutygodniowy program symulacji biznesowej online dla studentów MBA w grupach liczących nawet 1300 osób.
Model 3: Intensywny bootcamp – skondensowane doświadczenie w kilka dni
Dla kogo: szkoły letnie, projekty dyplomowe, koła naukowe, kursy międzynarodowe.
Cały cykl życia firmy – od założenia, przez ekspansję, po kryzys —-zostaje skondensowany do 3-7 dni intensywnej pracy. Studenci działają pod presją czasu, podejmują kilkanaście rund decyzyjnych dziennie i na bieżąco analizują wyniki konkurencji.
Ten format generuje wysoki poziom zaangażowania emocjonalnego i świetnie sprawdza się jako punkt kulminacyjny semestru lub samodzielne wydarzenie edukacyjne. Atmosfera przypomina realia startupowe: szybkie decyzje, natychmiastowe konsekwencje, praca zespołowa pod presją.
Przykład wdrożenia: EDHEC Business School organizuje 7-dniowy tydzień biznesowy w ramach kursu zarządzania strategicznego. Podobny format stosują koła naukowe w Polsce do rozwijania praktycznych kompetencji menedżerskich.
Jak zmienia się rola wykładowcy po wdrożeniu symulacji?
Wykładowcy, którzy wprowadzają symulacje do swoich zajęć, wskazują dwie fundamentalne zmiany w swojej pracy.
Pierwsza to przesunięcie roli dydaktycznej: z osoby przekazującej i kontrolującej wiedzę – w kierunku mentora strategicznego. Kiedy studenci rozumieją, że to oni odpowiadają za wyniki swojej wirtualnej firmy, naturalne staje się przejmowanie odpowiedzialności za proces uczenia się. Dyskusja na zajęciach przestaje być odpytywaniem, a zaczyna być analizą realnych danych.
Druga to odciążenie administracyjne: system automatycznie weryfikuje decyzje, generuje szczegółowe raporty finansowe, tworzy rankingi i zestawienia wyników w czasie rzeczywistym. Ranking może służyć bezpośrednio jako element oceny końcowej, bez potrzeby tworzenia osobnych testów czy kolokwiów.
W efekcie wykładowca zyskuje czas na merytoryczne rozmowy ze studentami i analizę strategiczną, zamiast tracić go na rutynowe sprawdzanie prac.
Najczęściej zadawane pytania o symulacje biznesowe na uczelniach
Czy symulację biznesową można wdrożyć na kierunku nieekonomicznym?
Tak. Symulacje działają na każdym kierunku, gdzie istotne są kompetencje decyzyjne, praca zespołowa i rozumienie finansów -od logistyki po administrację i hotelarstwo.
Ile czasu zajmuje przygotowanie się do prowadzenia zajęć z symulacją?
Revas oferują wsparcie wdrożeniowe i szkolenie dla wykładowców. Pierwsze uruchomienie symulacji nie wymaga wcześniejszego doświadczenia z tego typu narzędziami.
Czy symulacja biznesowa zastępuje tradycyjne wykłady?
Działa najlepiej jako praktyczny element zajęć, który pozwala studentom przetestować teorię poznaną podczas wykładów.
Autor
Natalia Czachor
